W sumie nie pamiętam od kiedy się nie maluje. Z pewnością z tuszem jestem na bakier od czasu maseczek, bo tusz mi się pod oczami rozpuszczał i wyglądałam wtedy jak klaun, a że nie mam czasu patrzeć w lusterko, więc postanowiłam ograniczyć możliwość wyglądania śmiesznie.

Z fluidu, podkładu, różu, cieni i innych makijażowymi duperel zrezygnowałam lata temu ze względu na prozaiczny brak czasu. Wolę napić się spokojnie kawki, zjeść w ciszy śniadanko, niż w nerwach wyginać się przed lustrem, że ta kreska taka, a tamta śmaka. Ile wcześniej bym musiała wstawać, żeby zrobić to tak jak Pan Bóg przykazał! Szkoda życia!

Patrząc ponadto na te chemiczne substancje, które znajdziemy w składach najróżniejszych kosmetycznych produktów, to ze zdrowotnego punktu widzenia, każda substancja położona na skórę przenika przez nią, zanieczyszczając nią organizm. W dobie gdzie z chemią mamy do czynienia i w jedzeniu i w picu, to ja podziękuję!

Ale powiedzmy sobie szczerze, w dzisiejszych czasach normą nie jest brak makijażu na twarzy czyli wygląd saute, a właśnie to, że wszędzie musimy go na sobie mieć, bo inaczej jesteśmy uznawane za chore (bo cera szara i podkrążone oczy) czy też niedbające o siebie czy w powszechnym mniemaniu „baby fleje”. Kiedy jakaś celebrytka bądź gwiazda wyjdzie bez makijażu na ulicę czy do sklepu staje się to obiektem obfotografowania i powszechnego komentowania – co ona z siebie zrobiła, mogłaby o siebie zadbać, jest stara i ma zmarszczki, plamy, jak mogła to zrobić!? – można przeczytać w komentarzach. Ale czy normą nie powinna być sytuacja, gdy makijaż wykonujemy tylko na uroczysty wieczór?

Temat mnie dzisiaj żywo poruszył, gdyż przeczytałam wiadomość od znajomego, że mogłabym się częściej malować – miał na myśli zapewne sobotę i chyba czerwoną szminkę i tusz? Ale poza tym nic więcej nie miałam „na sobie” z make up’u i nie uważałam, że powinnam mieć. I nadal go nie będę nosić (nawet jak piszą mi o tym mężczyźni phi!), bo nie definiuje mnie, nie określa czy jestem mądra czy głupia, stara czy młoda. Jestem sobą bez makijażu i inna nie będę. Malowanie nie spowoduje, że będę się lepiej czuć w swojej skórze czy będę szczęśliwsza! Nie, nie i nie!

I życzę każdej kobiecie, żeby miała tyle odwagi, co ja, żeby nie bać się komentarzy i spojrzeń innych i wyjść na ulicę, do znajomych czy do pracy bez makijażu. Niech ta maska, którą nakładamy na siebie jako kobiety, bo wymusza to na nas społeczeństwo, nie definiuje nas i to jakie jesteśmy, bo to tylko fasada, za którą stoi zawsze piękna dziewczyna, tłamszona przez antagonistycznie nastawione do kobiet społeczeństwo!

Zdjęcie z Pamelą pochodzi ze strony Onet.pl

The post Bez makijażu na wielkie wyjście? Co za faux pas! first appeared on WLC24.TV.

Kair odwiedziłam jakieś 13 lat temu, „świeżo” po protestach na jego centralnym Placu Tahrir. Kiedy sięgam pamięcią wstecz przypominają mi się wszędzie kiepskiej jakości budowle, co niektóre przypominające polskie „bloki”. Ich stan i wygląd pozostawiał wtedy wiele do życzenia. W sumie to wyglądały tak jakby ich żywotność budowlana miałaby się za chwilę zakończyć, a one zawalić pod wpływem słabej konstrukcji. Budynki stały obok siebie, nie pozostawiając przestrzeni dla okien i sąsiadów budynków postawionych obok. Każdy z tych budynków wyglądał inaczej. O „planie zagospodarowania przestrzennego” z pewnością tam nie słyszeli. Na ulicach rzeki śmieci, które ciężko było znaleźć w Europie. Pamiętam nawet jak kierowca naszego autokaru, wziął karton do którego wszyscy wrzucali śmieci i normalnie wyrzucił jego zawartość na drogę. I oczywiście wszechogarniająca BIEDA. Ale to taka bieda jakiej w Europie nie zobaczysz. I wszędzie policja, wojsko, służby, tajniacy z bronią. Ale co się dziwić jak chwilę wcześniej doszło tam do wielkich protestów, w których zginęło 40 osób, a 2000 zostało rannych.

Po latach wróciłam do Kairu i szczerze, to sytuacja tam niewiele się zmieniła. Budynki, w których mieszkają miliony ludzi, a które wydawały się słabej konstrukcji, przetrwały. Teraz wyglądają nawet jeszcze gorzej, niż te 13 lat temu. Te amerykańskie slamsy, które często można zobaczyć w filmach, wyglądają przy nich luksusowo. Śmieci też nie ubyło. Nadal wyrzucane są przy każdej sposobności na ulicę i w sumie chyba nikomu ich obecność pod nogami nie przeszkadza. Po Nilu spływają tonami, wylewając się na jego brzegi.

Z pewnością przybyło biedy. I to nie takiej biedy, którą widzimy w Europie. Po wizycie w Kairze można stwierdzić, że my z taką prawdziwą kairską, tu w Europie, a szczególnie w Polsce, to do czynienia nie mamy. I kiedy tak myślę o tym co tam zobaczyłam, to biorąc pod uwagę powszechny konsumpcjonizm w Europie – nieprzemyślane wydawanie pieniędzy na jakieś zbędne nam głupoty, czy marnowanie wody i jedzenia, to ta bieda wydaje się być dla mnie jeszcze bardziej dramatyczna. My mamy wszystko i nic nie doceniamy. Narzekamy, że nie kupiliśmy tego czy tamtego, że to nie takie, a to nie dobre, a oni tam nic nie mają i są szczęśliwi. A nas co uszczęśliwia? U nas nadmiar prowadzi do ogólnej, społecznej frustracji. Ciężko ludzi uszczęśliwić, bo nie ma już czym. Niestety!

Kiedy wjeżdża się do Kairu przedmieścia witają cię billboardami pod nazwą „Nowy Kair”. Firmy budowlane i deweloperskie mają na połaciach piachu ogromne pole do popisu. Mieszkań i domków, ba całych osiedli, buduje się tam teraz na potęgę. Wielkie reklamy pokazują jak za chwilę „europejsko” będą wyglądać te nowe osiedla. Dosłownie raj na wyciągnięcie reki. Problem jedyny tkwi w pieniądzach – żeby w nim zamieszkać musisz mieć jakieś 750 tysięcy dolarów za 120 m2. Powiem szczerze, że w 2013 roku tych nowych osiedli nie było. Ta zmiana świadczy o tym, że przybywa klasy społecznej posiadającej pieniądze, którą stać na to, żeby wyprowadzić się do lepszej, bo nowej, części miasta. Ale, że jedni się bogacą, to nie znaczy, że inni nie biednieją.

Kiedy wyjeżdżamy z przedmieść do centrum Kairu, estetyka budowlana zmienia się diametralnie. Nadal funkcjonują budynki sprzed mojej ostatniej wizyty. Wokół pełno śmieci, bezdomnych, biedoty, żebraków. Najlepsze są reklamy na ogromnych billboardach, które świecą tej bidocie w oczy przypominając, że jej na nic z tej reklamy nie stać. Nawet na kosmetyki L’oreala reklamowane przez Kendall Jener. Kto tam będzie sobie zajmował głowę jakąś Kendall i tym co ona reklamuje, jak śpi na ulicy? Do umycia włosów potrzeba przecież wody, a ta w Nilu, jest brudniejsza niż we włocławskich ściekach. A to przecież rzeka, która daje życie wielu krajom w Afryce.

Jazda po ulicach kairskich to istny armagedon. Nawet ja, kierowca zawodowy, bałabym się tamtędy przemieszczać. Każdy jedzie jak chce, gdzie chce. Nie ma pasów dla pieszych, świateł zmieniających pierwszeństwo, a piesi przechodzą między pędzącymi pojazdami. Dziwiłam się, że nikt z tych pieszych, na moich oczach nie zginął, potracony przez jakiegoś kierowcę. Z pewnością jazda po tym mieście nie jest na moje nerwy.

Tak samo na moje nerwy nie jest widok dzieci, chodzących na boso, żebrzących, których matki puszczają na ulice, żeby na litość łapały turystów, którzy dadzą dolara albo dwa. Te dzieci, uśmiechnięte, choć nie wiem z czego, z miną szaleńca biegają między tymi szybko jeżdżącymi samochodami, zaczepiając turystów. Gonieni są przez lokalną policję, żeby nie powodowały odczucia u odwiedzających, że aż tak tam jest źle. Ale źle jest bardzo! Te dzieci nie mają nawet 10 lat. Dopiero pewnie zaczęły rozumieć co się do nich mówi i jak chodzić, a już musza walczyć o byt, w tej kolebce cywilizacji. Wielokrotnie robią to bez butów, albo w za dużych, w byle jakich ubraniach, nie znające słowa prysznic i ciepła woda. O wielotygodniowym brudzie na sobie już nie wspomnę. Ktoś by się zapytał gdzie tu opieka społeczna?! To słowo, Drodzy Czytelnicy, w Egipcie nie istnieje. Pod wpływem tego co tam zobaczyłam, zaczęłam myśleć na temat tego czy taka elita egipska nie mogłaby zrobić czegoś dla tych dzieci bez przyszłości. Bo one przyszłości nie mają! Resztę życia spędzą z pewnością na ulicy.

Biorąc pod uwagę, to co widziałam, to jestem przekonana, że społeczność egipska bezdomność i biedę przyjmuje jako standard i normę, o której my tak w Europie nie myślimy. Dla nas nie do pomyślenia, dla nich to po prostu życie w dżungli, które trzeba przeżyć. A to, że w dżungli jest niebezpiecznie, to każdy przecież wie.

Wczoraj usłyszałam, że szanse na urodzenie się w Europie to tylko 14 procent. Możemy nazywać się szczęściarzami, bo choć mamy za wschodnią granicą wojnę, to leci nam ciepła woda z kranu, stać nas na chleb, nie śpimy na ulicach, a w łóżkach, a w razie gdy coś nam się stanie, wiemy że ktoś się nami zajmie, w ostatecznym rozrachunku godnie pochowa na cmentarzu, na koszt państwa. Tam ludzie niekiedy rodzą się na cmentarzu, w tak zwanym „mieście umarłych” i tam już zostają do końca życia. 2 miliony obywateli za życia i śmierci na cmentarzu. Takie rzeczy tylko w Kairze.

IMG_2051 4

IMG_2052 5

IMG_2354 2

IMG_2339 2

IMG_2185 3

IMG_2184 3

IMG_2182 3

IMG_2181 3

IMG_2180 3

The post Dziękujcie Stwórcy, bez względu na to w kogo wierzycie, że mieszkacie w Europie. first appeared on WLC24.TV.